یک سال پیش رئیسجمهور در اولین حضور خود در شورای عالی انقلاب فرهنگی گفت:«گرفتار بیعدالتی شدید در نظام آموزشی کشور هستیم».
یکی از مظاهر مهم این بیعدالتی، عدم دسترسی برابر به آموزش عالی است.
آمارها نشان میدهد دسترسی به آموزش عالی از عدالت توزیعی برابری در میان گروههای اجتماعی مختلف برخوردار نیست.
در کنار سهمیه ایثارگران و گزینش بومی، وضعیت فعلی سهمیه مناطق نیز یکی از عوامل تشدید بیعدالتی آموزشی است.
طبق گزارشات موجود در سالهای اخیر بهصورت میانگین ۶۰ درصد از رتبههای زیر ۳۰۰۰ کنکور سراسری از دو دهک بالای درآمدی بودهاند. همچنین حدود ۴۵ درصد رتبههای برتر کنکور سراسری از شهر تهران هستند.
سهم هر کدام از دهکهای درآمدی از میران پذیرفتهشدگان در دانشگاه، حتی پس از در نظر گرفتن سن والدین، نشان از اختلاف سه برابری پنجک پنجم با پنجک اول است.
حتی در سهمیهبندی مناطق که به هدف ایجاد عدالت توزیعی بوده است بهصورت واضحی شاهد کمتر بودن شانس قبولی متقاضیان از منطقهٔ سه، علیالخصوص در دانشگاههای برتر کشور هستیم؛ بهطوریکه که در ۶ دانشگاه برتر علوم پزشکی کشور شانس قبولی متقاضیان از منطقه سه نزدیک به نصف میانگین است.
این مشکل فقط مختص کشور ما نیست و در ۷۶ کشور از کمدرآمدترین کشورها، فقیرترین افراد ۲۰ برابر کمتر از ثروتمندترین افراد شانس پایان دوره آموزش عالی را به دارند. نابرابری مشارکت در آموزش عالی در ٪۱۰۰ کشورها مشاهده میشود.
اعمال امتیاز جهت افزایش محدود درصد شانس قبولی دهکهای یک تا چهار، از جمله راهکارهای ارتقای عدالت آموزشی برای قشر محروم است.
🔹آیا رئیسجمهور و شورای عالی انقلاب فرهنگی در اصلاح سهمیههای پذیرش دانشجو، به این موضوع توجه خواهند داشت؟
