سلامت و بهداشت، حق حياتی انسان، دارايی اجتماعي و شرط لازم جهت كار و كسب درآمد می‌باشد. در كشورهای در حال توسعه، نبود سلامت يكی از عواملی است كه در شكل‌گيری چرخه معيوب فقر نقش تعيين‌كننده دارد. بنابراين تضمين استانداردهای مناسب سلامت و برقراری نظام‌های بيمه‌ای، جهت ارائه پوشش حمايتی در مقابل خطرات اجتماعی و اقتصادی بيماری، عناصر اصلی محافظت اجتماعی را تشكيل می‌دهند.
خطر، مفهوم زيربنايی بيمه است؛ يعنی احتمال و بزرگی خسارت مالی. افراد به منظور حفاظت از خود در مقابل خسارات مالی احتمالی در آينده، از بيمه استفاده می‌نمايند. برای بيماران، خسارات مالی ممكن است ناشی از استفاده از خدمات سلامت باشد؛ بنابراين بيمه سلامت، فرد را عليه احتمال زيان مالی ناشی از كاربرد خدمات سلامت حمايت می‌نمايد. افزون بر اين، از آنجا كه افراد به طور دقيق نمی‌دانند كه در آينده، هزينه‌های سلامت آنان چقدر خواهد بود؛ پرداخت بر پايه مشخص و در طول زمان، روبه‌رو شدن با هزينه‌های آينده را برای آنان آسان می‌كند.
پوشش بيمه سلامت برای تأمين سلامت افراد كافی نيست، اما راهكاری مهم برای دسترسی به خدمات سلامت گران‌‌قيمت است. بيمه سلامت به دليل استفاده افراد از خدمات پيشگيری و يا مراقبت‌های درازمدت، دارا بودن منبع معمول مراقبت (usual source of care) و كمتر شدن ضرر مالی (مراقبت بدون جبران) واحدهای درمانی، باعث افزايش سطح سلامت جامعه می‌شود.
نقش پررنگ بيمه در نظام سلامت، اهميت موضوع در زندگی مردم و هم‌چنين مشكلات عديده اين حوزه، ما را بر آن داشت تا در گام اول به احصاء مسائل موجود در بيمه سلامت كشور بپردازيم.